Nieuwe onderzoeken naar het gebruik van social media leveren altijd verrassende inzichten op. Zo ook het onderzoek van InSites Consulting. Voor de afwisseling lees je hieronder geen uitgebreide analyse van de cijfers, maar tien opvallende feiten. Het hele onderzoek lees je hier.

1. Een gemiddeld bezoek aan Facebook duurt 37 minuten
2. Een gemiddeld gebruiker is 23 minuten op Twitter
3. Meer dan 400 miljoen mensen maken dagelijks gebruik van Facebook
4. 81 procent van de Nederlanders kent Twitter, slechts 17 procent gebruikt het
5. Hyves is nog steeds Nederlands grootste sociale netwerk; Facebook komt wel steeds dichterbij
6. Nieuwe sociale netwerken hebben het zwaar: 60 procent van de gebruikers wil géén nieuw netwerk gaan gebruiken
7. Meer dan de helft van social-mediagebruikers volgt, liket of is op een andere manier verbonden met een merk
8. Facebook-gebruikers worden fan van een pagina vanwege het merk, niet vanwege de reclame-uitingen van het merk
9. 44 procent van social-mediagebruikers is geïnteresseerd in meedenken met producten als het gaat om de ontwikkeling van nieuwe producten
10. De gemiddelde smartphone-gebruiker heeft 25 apps geïnstalleerd op zijn of haar toestel. De social-media-apps zijn verreweg de meestgebruikte

Tags

‘Taggen’ is een populaire functie binnen Facebook. Met behulp van deze functie kunnen gebruikers andere gebruikers noemen in hun updates. Door een het @-teken te gebruiken en daarna de naam van de gebruiker te noemen, verscheen automatisch een linkje naar het profiel van deze gebruiker in de update. Bekender is de optie om gebruikers te taggen in een foto. Simpelweg klikken op een foto was voldoende. Er rolde dan een menu uit, waarin de naam van degene op de foto kon worden geselecteerd, waarna ook zijn of haar profiel werd gekoppeld aan de foto.

Toch was niet iedereen altijd even blij met deze optie. Weliswaar was het mogelijk om tags op foto’s te verwijderen, maar wanneer een gebruiker écht niet getagd wilde worden in een bepaalde foto (ik noem ‘feestjes’, ‘café’s’ of meer van dat alles) was het kwaad al wel geschied.

Dat behoort binnenkort tot het verleden. In de nieuwe privacy-instellingen – die vanaf vandaag geleidelijk aan worden uitgerold – heeft Facebook dit aangepast. Gebruikers moeten voortaan elke tag eerst goedkeuren, voordat die gepubliceerd wordt. Daardoor worden onverwachte verrassingen voorkomen. Op zichzelf is dat een begrijpelijke toepassing, maar het komt het snelle karakter van Facebook uiteraard niet ten goede. Deze nieuwe optie wordt niet standaard ingeschakeld: gebruikers moeten dat zelf instellen. Ga hiervoor naar ‘Privacy-instellingen’ en vervolgens naar ‘Controle voor profiel’.

Overigens zijn de privacyinstellingen ook verplaatst. Ze zijn voortaan te vinden rechts van de verschillende dingen te gebruikers kunnen delen. Daar kun je per onderwerp bepalen met wie je daarover deelt. Zo kun je je telefoonnummer alleen bekend maken aan je vrienden, maar mag iedereen weten wat je favoriete films of boeken zijn.

1. Geen netwerk

Sanders zelf heeft meer dan 500 connecties op Linkedin. Niettemin hamert hij in zijn artikel met name op de mogelijkheid om via LinkedIn een andere baan te vinden. Dat is vreemd, want solliciteren via LinkedIn is maar één van de vele toepassingen van de populaire netwerksite. Sanders gaat voorbij aan het gegeven dat solliciteren anno 2011 iets anders werkt. Een compleet profiel op LinkedIn is juist het uitgangspunt voor een nieuwe baan. De tijd dat het succesvol vervullen van vacatures begint met een advertentie in een krant of op een website is voorbij. Het invullen van een vacature gebeurt in toenemende mate vanuit het eigen netwerk. De mogelijkheid om via LinkedIn in het netwerk van anderen te kijken, biedt dé mogelijkheid om als werkgever zelf te zoeken naar geschikte kandidaten voor een vacature.

2. Geen privacy

Uiteraard verdient LinkedIn geen schoonheidsprijs voor de manier waarop ze hun nieuwe commercial-functie het levenslicht hebben doen zien. Natuurlijk was het chiquer geweest om gebruikers zelf te laten kiezen of ze wel of niet in LinkedIn-advertenties wensen te figureren. Niettemin is het verdiendmodel rondom LinkedIn er eentje waar veel gebruikers wel bij varen. Zeker wanneer iedereen weet op welke manier de door LinkedIn standaard aangevinkte instellingen weer ongedaan gemaakt kunnen worden. Voor iedereen die dat niet weet: klik hier.

3. Geen spam

Spam is internet. Natuurlijk ontvang ik zo nu en dan berichten waarvan de strekking voor mij volkomen irrelevant is, ook via LinkedIn. Zij die groepsberichten sturen met daarin aanbiedingen voor producten of diensten die me storen, kan ik gelukkig direct als ‘promotion flaggen’, zoals LinkedIn dat zelf noemt. De suggestie dat LinkedIn de instellingen versoepeld heeft sinds de beursgang wordt in het verhaal niet bevestigd. Waar Sanders die indruk vandaan heeft, wordt evenmin duidelijk.

4. Geen geld

Als gebruiker én als LinkedIn-trainer maak ik gebruik van een gratis account. Iedereen die bij mij een training volgt of mijn boek over LinkedIn leest) krijgt van mij het advies vooral géén betaalde account te nemen. Voor het alledaagse netwerken (dus niet het recruteren, waar Sanders het over heeft), is een gratis LinkedIn-account meer dan voldoende. Recruiters kunnen baat hebben bij een betaalde account, maar zij verdienen het inderdaad forse abonnementsgeld hiervoor gemakkelijk terug.

5. Geen evil

In het slot van zijn betoog meldt Sanders dat LinkedIn bewust evil is en niet schuldbewust. Hij refereert aan het motto van Google: ‘Don’t be evil’ en concludeert hieruit dat het recente gedrag van LinkedIn op de lange termijn alleen maar in het nadeel van de gebruikers zal zijn. Sanders’ logica ontgaat me hier. Waar al jarenlang wordt gediscussieerd over het verdienmodel van sociale-mediawebsites doet LinkedIn (net als Facebook en Twitter overigens) nu een stap. Dat die stap wellicht wat beter ingezet had kunnen worden, zijn Sanders en ik het over eens. Dat LinkedIn dat mogelijk doet om het voorbestaan van de site te garanderen, lijkt hij te vergeten. Ik ben daar in ieder geval blij mee. Maar ja, ik zoek dan ook geen nieuwe baan…

‘LinkedInners let op, je zit zo in een reclamespot’, kopt Dagblad De Pers vandaag. De journalist stelt aan de orde dat LinkedIn een nieuwe feature zonder te overleggen aan al haar gebruikers heeft opgelegd. Zolang zij die zelf niet handmatig uitschakelen, houdt LinkedIn zich het recht voor de gegevens van iedereen met een profiel te gebruiken voor commerciële doeleinden.

Journalist Marcia Nieuwenhuis citeert mij in haar artikel, als ik in antwoord op haar vraag stel dat ik betwijfel of het heel slim is van LinkedIn om dat zo te doen. De scepsis die heerst over sociale media in het algemeen wordt vaak veroorzaakt door ondoorzichtige stappen van de makers van deze netwerksites. Facebook ligt al tijden onder vuur omdat zij de informatie uit profielen gebruikt om adverteerders hun producten aan de man te laten brengen. Deze trend – net als de recente ontwikkelingen bij LinkedIn – doet de discussie over privacy op het internet wederom hevig opwaaien. Toch – en dat probeer ik ook te zeggen in het artikel in De Pers – kun je je afvragen of deze discussie werkelijk wel zo relevant is. Uiteraard: het is van het grootste belang om goed in de gaten te houden wie er wat van jou mag zien op websites voor sociale media. Ooit sprak ik een dame die haar enkele Hyves-vrienden best deelgenoot wilde maken van de geboorte van haar eerste kindje. Zonder zich ook maar enige zorgen te maken over welk privacy-aspect dan ook plaatste zij een handjevol – ik mag wel zeggen  zeer intieme – foto’s uit de verloskamer in een album op haar Hyves-profiel, niet wetende dat heel de wereld met haar Hyves-vriendjes mee kon kijken. Had zij goed naar haar settings gekeken, was er niets aan de hand geweest.

Diezelfde sceptici – opvallend hoe vaak de publieke opinie over social media vaak wordt bepaald door mensen die er niets van weten – vragen zich ook vaak hardop af hoe websites als Twitter of Facebook hun geld verdienen. Het verdienmodel rondom social media is inderdaad continu in ontwikkeling. Twitter startte onlangs met zogenoemde ‘sponsored tweets’ en de advertenties op Facebook met producten die aansluiten met de voorkeuren van iemands profiel worden in het artikel in De Pers al door mij genoemd. Nu ook LinkedIn met een nieuw initiatief komt om de levensvatbaarheid van de succesvolle netwerksite te garanderen, laait deze discussie uiteraard ook weer op.

Natuurlijk was het chiquer geweest wanneer LinkedIn gebruikers zelf de keuze had gelaten deze optie aan te zetten of iets explicieter over de nieuwe functie had gecommuniceerd. Niettemin zal – zodra de rust over deze wending is weergekeerd – LinkedIn mede met de informatie uit de profielen het goede werk voort kunnen zetten.

Nog een ander aspect. In mijn boeken benadruk ik regelmatig de vele overeenkomsten tussen online en offline netwerken.  Wat in het alledaagse leven zeer voor de hand liggend is, wordt online ineens zeer uitzonderlijk. Aan het handhaven van privacynormen in het alledaagse leven voor je niemand te herinneren. Als je je voorstel, schud je iemand de hand en zeg je je naam en als je je woning verlaat, draai je je voordeur in het slot. Online zijn er blijkbaar grote gevaren, maar iedere gebruiker die weet wat hij doet, zal regelmatig zijn settings controleren en zich (laten) informeren over nieuwe mogelijkheden.

Dus: iedereen die niet wil schitterend in een LinkedIn-commercial:

1. Klik rechtsboven op je gebruikersnaam
2. Kies voor ‘Account’
3. Kies daarna voor ‘Privacy Controls’ en ‘Manage Social Advertising’
4. Deselecteer ‘LinkedIn may use my name, photo in social advertising.’

Een maand geleden was heel Nederland in de ban van een nieuw sociaal netwerk. Boze tongen fluisterden dat het einde van Facebook nabij was en Twitter zou heel wat slapeloze nachten tegemoet treden, zodra Google Plus het daglicht zou zien. En toegegeven: Google Plus heeft heel wat in zijn mars om de grootheden uit social-medialand lastig te maken.

Kringen
De meest in het oog springende functie van Google Plus is de mogelijkheid om je netwerk in circles of kringen in te delen. In deze kringen is het mogelijk de mensen uit je netwerk in één of meer groepen in te delen. Zo maak je een kring ‘Collega’s’, ‘Vrienden’, maar bijvoorbeeld ook een kring met mensen uit je eigen woonplaats. Op die manier bepaal je zelf welke informatie je met anderen deelt. Zo kun je prima met je vrienden een afspraak maken om het café in te gaan, terwijl je je baas – die ook actief is op Google Plus – niet lastig mee hoeft te vallen. Het inrichting van de kringen werkt vrij intuïtief en gaat een stuk sneller dan het aanleggen van lijsten of groepen op respectievelijk Twitter en Facebook.

Video
Ook de zogenoemde hang-outs onderscheiden Google Plus van Facebook en Twitter. Een hang-out is een videoconference mogelijkheid voor één of meer personen. Door een hang-out te starten nodig je je netwerk uit voor een videochat. Door echter bijvoorbeeld alleen de kring ‘Collega’s’ uit te nodigen voor een hang-out, wordt het vergaderen met behulp van Google Plus heel eenvoudig.

Na een maand mag je concluderen dat Google Plus heel aangenaam het midden houdt tussen Twitter en Facebook. Een ander opvallend aspect van Google Plus is de mogelijkheid om niet iedereen per definitie terug te volgen, vergelijkbaar met Twitter. Op die manier is het mogelijk om je eigen netwerk zuiver te houden, terwijl je anderen wel de mogelijkheid biedt jouw verrichtingen op Google Plus te blijven volgen. Reageren op Google Plus werkt op een vergelijkbare wijze als bij Facebook. Resultaat is een zogenoemde “thread” die voor iedereen in het netwerk zichtbaar is. Pluspunt van Twitter is de mogelijkheid om bepaalde tweets als favoriet op te slaan om ze later nog eens terug te lezen.

Profielen
Google Plus maakt gebruik van bestaande Google-profielen. Dat wordt zowel als een voordeel, maar ook als een nadeel gezien. De profielen zijn door veel gebruikers gemaakt in een tijd dat Google nog helemaal niet bezig was met het maken van een sociaal netwerk. Toen het eenmaal zover was, zette de zoekmachinegigant alle bestaande profielen in voor Google Plus, iets wat niet iedereen evenzeer waardeerde. Google op zijn beurt is nu druk met het verwijderen van privéprofielen; Googlers die hun profiel op slot zetten, is eerst gevraagd het te openbaren. Zij die aan dat verzoek geen gehoor gaven, worden nu van Google Plus verwijderd.

De mogelijk voor bedrijfsprofielen ontbreekt tot op heden in Google Plus, maar aan die optie wordt volgens ingewijden hard gewerkt. Zodra deze toevoeging is gedaan, heeft Google Plus de mogelijkheid om uit te groeien tot een volwaardig sociaal netwerk. Na Google Wave en Google Buzz lijkt Plus nu eindelijk wél aan te slaan, ondanks het feit dat het aantal gebruikers in Nederland nog zeer beperkt is. Ook de introductie van de nodige mobiele toepassingen voor smartphones zal de populariteit alleen nog maar doen toenemen.

Saai?
Google Plus oogt nog wat kaal, maar het antwoord van Google daarop staat ook vast al klaar. Vaste gebruikers van Google weten dat zij hun Gmail of iGoogle met talloze shells helemaal naar hun eigen smaak kunnen inrichten. Zodra deze schillen ook voor Google Plus beschikbaar komen, wordt het snel ook wat gezelliger op de nieuwe website. De vooralsnog wat witte interface zal dan snel verdwijnen.

Google Plus heeft dus alles in zijn mars om een goede concurrent te kunnen worden van zowel Twitter als Facebook. Daar is echter nog één ander ding voor nodig, namelijk de wil van de gebruiker om over te stappen. Hoe ik dat zie, lees je hier. Voor die liefhebber: mijn Google Plus-profiel vind je hier.

Inmiddels dringt zich wel de vraag op of alle commotie wel zo terecht is. Natuurlijk is Google+ een fraai platform, met inzichten die nieuw zijn in social media. Toen Google Wave werd ontwikkeld, hebben de technici van ‘s werelds grootste zoekmachine zich de vraag voorgehouden hoe online communicatie eruit zou hebben gezien als ze helemaal opnieuw zouden zijn begonnen, zonder te kijken naar de varianten die er toen al waren. Die gedachte lijkt ook te hebben gespeeld tijdens de ontwikkeling van Google+. De mogelijkheid om in cirkels te denken, waarmee je zelf bepaalt wat je met wie deelt lijkt een voorbeeld van die filosofie te zijn. Tegelijk is deze functie dan ook weer een tekortkoming, want wie zegt mij dat communicatie bij iedereen zo werkt?

Dat een bestaande platform als Facebook een bestaansrecht heeft, staat als een paal boven water. Dat er partijen zijn die proberen een concurrerend product te introduceren is natuurlijk alleen maar goed. De vraag of een Facebook-killer aftrek zal vinden, lijkt echter een heel andere kwestie en uiteindelijk natuurlijk alleen maar te beantwoorden door de gebruikers van sociale media. Die zijn  - heel grofweg – in drie groepen te onderscheiden.

Niet-gebruiker

De eerste soort gebruiker is de niet-gebruiker. Deze kritische, sterk op privacy-gerichte gebruiker social-mediahater is degene die de ontwikkelaars van Google+ sterk gemotiveerd zal hebben. Deze gebruiker, die te pas en te onpas roept niets met sociale media te maken te willen hebben, zorgt ervoor dat een bedrijf als Google hard zal werken aan een platform dat zelfs deze kritikaster tot een sociaal dier zal maken. Deze gebruiker zal Facebook nooit gebruiken en zal maar mondjesmaat met LinkedIn werken.

Huidige gebruiker

De tweede soort gebruiker is de huidige Facebook-gebruiker. Deze gebruiker is zich weliswaar bewust van het gegeven dat hij op zijn privacy moet letten, maar voelt zich op Facebook prima thuis. Hij checkt zo nu en dan zijn privacy-settings en weet wat hij doet. Zijn vrienden op Facebook weet hij goed te bereiken. Google+ zal hij bekijken maar vaststellen dat hij daar (nog) te weinig te zoeken heef. Deze gebruiker was misschien vroeger een Hyver, maar is uiteindelijk overgestapt naar Facebook. Een overstap naar Google+ is niet onmogelijk, maar voorlopig is dat uitgesloten.

Beginner

De derde soort gebruiker is de beginnende social-mediagebruiker. Ik zie die groep nog wel eens, tijdens mijn trainingen. Het zijn ook de lezers van mijn boeken en ik weet met welke vragen zij rondlopen. Het is de groep die moet worden overtuigd van het feit dat je online vrienden maar voor een deel ook je offline vrienden hoeven te zijn. Het is de groep die nog niet weet hoe makkelijk je via sociale media nieuwe mensen leert kennen, of dat nu een privé of een zakelijk doel dient. Dit zijn de mensen die antwoord hebben op de vragen waar ontwikkelaars van social-medianetwerken mee worstelen. Deze mensen kunnen inzicht bieden in dat wat Google zich voorhield toen ze Google Wave ontwikkelde: namelijk de wijze waarop communicatie werkt.

Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar vermoedelijk is het de eerste groep gebruikers die de dikste vinger in de pap heeft tijdens de ontwikkeling van een nieuw sociaal netwerk. Natuurlijk wil Google niets liever dan degene die hard roept nooit ‘op Facebook’ gaan als gebruiker van Google+ verwelkomen. En dat mag ook, maar het is de vraag of die in wezen commerciële gedachte een goed sociaal netwerk oplevert, is zeer de vraag. Of het betere communicatie oplevert is evenzeer twijfelachtig.

Voor de liefhebber: Ik ben op Google+ te vinden via gplus.to/RaymondJanssen.

Onlangs werd ik benaderd om voor een groep marketing- en communicatiestudenten een praatje te houden over social media. Toen ik de jonge studente, die me daarvoor uitnodigde opzocht op LinkedIn bleek zij geen zakelijk profiel te hebben op deze onmisbare netwerksite. Op Hyves en Facebook was zij wel te vinden. Een bonte verzameling foto’s bewees dat de jongedame zich tijdens het voorbije WK Voetbal uitermate goed had vermaakt met veel bier en herengezelschap.
De ‘personal branding’ van deze dame deugde niet. Navraag leerde dat zij binnen de studentenvereniging enkele interessante bestuurstaken had, maar daar was online helaas maar weinig van terug te vinden. Opdrachtgevers of werkgevers voor deze mevrouw zouden vermoedelijk snel afhaken, want gelukkig hebben steeds meer ondernemers door dat hun aanwezigheid op websites voor social media onmisbaar is. Iedereen die serieus met zijn werk omgaat, kan niet zonder een LinkedIn-profiel, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Veel P&O-medewerkers hechten meer waarde aan een goed en eerlijk profiel, dan aan een cv. De praktijk heeft al aangetoond dat het jokken over bepaalde functies volkomen zinloos is. Vraag een gemiddeld PVV-Kamerlid er maar naar. Een cv kan met de nodige creativiteit nog wel worden ‘opgeleukt’, maar een leugen in een openbaar profiel zal nooit een lange houdbaarheid hebben.
Voor uitingen op websites als Twitter of Facebook geldt hetzelfde. Door eerlijk en authentiek naar buiten te treden, kunt u via sociale media een uitgebalanceerd beeld neerzetten, waar u zowel zakelijke als privé uw voordeel mee kunt doen. Door een netwerk efficiënt in te zetten, wordt zaken doen een stuk makkelijker én aangenamer. Het delen van kennis en expertise is een manier om in contact te komen met mensen die ook iets voor u kunnen betekenen. Daarvoor is niet veel meer nodig, behalve een goede opvatting over wat u via social media wilt communiceren. Vergeet daarbij niet dat social media een ‘zacht’ kanaal is, niet geschikt voor keiharde verkoop. Zolang u zich dat realiseert, zit het met uw ‘personal branding’ wel goed.

De Nijmeegse horeca-ondernemers slaan met de actie de plank volkomen mis. Niet alleen laten ze zich enorm kennen door enkele negatieve reacties, maar vooral negeren ze de gasten die naar volle tevredenheid hun zaak hebben bezocht. Juist deze mensen zouden de aandacht van de ondernemers moeten krijgen en niet die paar klagers die op Iens.nl hun grieven hebben geuit. Vroeger bleven klaagzangen van ontevreden klanten of gasten binnen de beslotenheid van bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje. Toen was er in het geheel geen mogelijkheid om te reageren op ontevreden ervaringen van klanten. Nu die er wel zijn – social media lenen zich prima als monitoringtool – weet de ondernemer het ten minste als er ook wordt gemopperd. Veel belangrijker is echter de mogelijkheid om met de hulp van bijvoorbeeld Twitter of Facebook de tevreden gasten naar voren te schuiven. Hun positieve verhalen over een bedrijf zijn het allerbeste wapen tegen een enkel negatief geluid op een site als Iens.nl. Daarmee kan de horeca-ondernemer zijn gast promoveren tot ambassadeur, die bereid is een goed woordje te doen na afloop van zijn prima dineren of gezellig bedrijf. Dat is geen reclame, maar p.r.; een veel en veel betere manier om te reageren op een enkele wanklank. De rol van social mediawebsites is daarbij onmisbaar. Door via deze sites goed te communiceren met tevreden gasten, kunnen eventuele mopperaars direct van repliek worden gediend. Door uit te gaan van de kracht van het eigen bedrijf, kunnen de meningen over het bedrijf veel beter worden gecontroleerd dan door klakkeloos geschenken uit te delen aan dorstige studenten.

Na vier weken social mediatraining voor horeca-ondernemers weet ik nog beter dan daarvoor dat deze groep met veel passie en enthousiasme zijn werk doet. Natuurlijk willen zij graag gevoed worden door positieve reacties. Met behulp van Twitter, Facebook en – niet te vergeten – Foursquare kunnen zij zich ten volste richten op hun werk. Zuurpruimen kunnen zij daarbij niet gebruiken. Tevreden gasten wel en juist die groep wil heel graag praten over hun positieve ervaringen. Ook via social media.

Hoewel de verschillende sprekers allemaal een heel behoorlijk verhaal te vertellen hadden, kwam het gesprek helaas niet tot de kern van de kwestie. Opgemerkt moet ook dat het event in het bijzonder was gericht op beginnende gebruikers van social media. Veel van deze mensen waren juist naar Maarssen gekomen om zich een goed beeld te vormen van waar social media feitelijk om draait en hoe het gebruik ervan eruit zou kunnen zien.

Het gebruik van Twitter en aanverwante diensten gaat namelijk louter en alleen over communicatie. Door de praten over één van deze manieren van communicatie, te weten social media, wordt dit specifieke kanaal gebracht op een aparte positie, eentje waar het naar mijn idee niet thuis hoort. Social media is onderdeel van communicatie, niet meer en niet minder. Een van de aanwezigen noemde de eerder bekend gemaakte verhuizing van NRC Handelsblad van Rotterdan naar Amsterdam. Enkele medewerkers van de krant hadden in de trein uit volle borst over de geheim te blijven verhuizing gepraat, waarna een oplettende treinreiziger het via Twitter bekend maakte. Daarmee is niet zozeer Twitter de schuldige van het voortijdige bekendworden van dit nieuws, maar de medewerker van de krant die zich dacht te kunnen permitteren hierover hardop te kunen praten in de trein.

Daar ligt wat mij betreft dus de essentie. Twitter is niet meer dan communicatie en over de wijze waarop mensen, medewerkers, bedrijven of wie dan ook communiceren worden al jaren afspraken – in het algemeen – gemaakt, zonder onderscheid van de verschillende kanalen. Daarbij komt nog dat termen als ‘gezond verstand’ of ‘fatsoen’ ook met gemak van toepassing kunnen zijn op de relatief nieuwe social media. Door te veronderstellen dat juist over social media aparte afspraken zouden moeten worden gemaakt, wordt de status aparte van social media alleen maar benadrukt, terwijl die dat absoluut niet verdient.

Zolang online hetzelfde gezond verstand en fatsoen wordt gebruikt, kan er niks gebeuren. Als de onlangs ontslagen Drenthse politiefunctionaris zich had afgevraagd of ze haar mening ook hard op straat zou hebben uitgesproken, was ze vermoedelijk nog steeds aan het werk. Het debat tijdens Get Social wierf helaas rond het standpunt dat social media een uitzondering is op andere communicatie. Zolang deze denkfout blijft bestaan, zal er nog heel lang worden gesproken over de zin, maar vooral de onzin van de social mediacode.